Jedno jest pewne – nawet jeśli masz już 40 lat, to ubieraj się tak, jak masz na to ochotę. Nie słuchaj, że czegoś nie wypada. Oczywiście warto dobierać strój do okazji, aby nie popełnić modowego faux pas, ale kończąc 40 lat, nie musisz nagle rezygnować z krótkich sukienek, spódniczek mini czy dekoltu. Bo przecież jesteś Na wesele w 2023 roku modne będą sukienki o kroju dopasowanym do sylwetki, z długim lub krótkim rękawem, z ozdobnymi detalami i wzorami. Kolorystyka będzie skupiać się na pastelach, jak róże, błękity i szarości. Dodatki takie jak koronki, tiule i falbany dodadzą sukience elegancji i szyku. Sukienki na wesele w 2023 roku to Dlatego sprawdź dobrze, co znajduje się na Twoim zaproszeniu. Inną kreację wybierzesz na wesele w stylu glamour, odbywające się w pałacyku, a inną na garden party lub imprezę w stylu boho. Teraz czas na konkret – dowiedz się, jak ubrać się na wesele w zależności od pory roku! poniedziałek - piątek : 08:00 - 16:00. Lista produktów kategorii Sukienki na Wesele / Bestsellery Laversa - Sukienki wieczorowe, długie, eleganckie - duże rozmiary-PLUS SIZE. Kreacje na andrzejki, sylwestra, studniówkę, komunię, wesele. Sukienki dla puszystych.Rozmiary od 42-60. Moda vintage inspirowana jest fasonami i dekoracjami z minionych epok. W przeciwieństwie do stylu retro, który odnosi się stricte do czasów PRL'u, styl vintage może nawiązywać do dowolnego okresu. Wesele vintage może być więc urządzone w duchu lat 20 . czy późniejszych 50. Podstawą takiego motywu przewodniego są odpowiednie Zobacz nasze 5 inspiracji i wybierz tą, która najbardziej do Ciebie pasuje! Odpowiedź na to, jak się ubrać na wesele może zależeć od kilku czynników. Przede wszystkim zwróć uwagę na pogodę. Nie jest to łatwe ze względu na zmieniające się prognozy, ale w sezonie letnim temperatura rzadko kiedy może zaskoczyć tak, żeby Jak się ubrać na wesele latem – kilka praktycznych porad. Przygotowanie idealnej stylizacji na letnie wesele może wydawać się nie lada wyzwaniem. Uroczystości w upalne dni wymagają ubioru, który będzie zarówno elegancki, jak i wygodny i przewiewny. Wybierając sukienkę na wesele, zwróć uwagę przede wszystkim na tkaninę. Układanie warstw jest kluczowe. Jeśli jesteś przyszłą panną młodą, dobrym pomysłem jest rozważenie układania warstw w swoim stroju ślubnym. Pomoże Ci to utrzymać ciepło i wyglądać jak najlepiej. Układanie warstw może być tak proste, jak kardigan na sukience lub tak złożone, jak kilka lekkich warstw i ciężka kurtka. Jak się ubrać na ślub cywilny jako gość: marynarka. Wybierając stylizację na ślub cywilny możecie też zainspirować się trendem prosto ze światowych wybiegów i założyć długą marynarkę. Potraktujcie ją jak sukienkę - zrezygnujcie ze spodni, dobierzcie do niej za to rajstopy albo biker shorts oraz szpilki, botki albo kozaki Jeśli nie masz pewności, w co się ubrać na wesele w klubie country, unikaj swobodnych ubrań. Poniżej omówimy bardziej szczegółowo oczekiwany strój podczas udziału w weselu w klubie country. Zapraszam do przeglądania naszego bloga, aby znaleźć więcej poradników dotyczących ubierania się na różne rodzaje wesel. Na przykład w co się ubrać na wesele na łodzi rsNNc. Czy zastanawialiście się kiedyś jak wygląda wesele w Hiszpanii? Czy diametralnie różni się od naszych polskich, często dwudniowych imprez przy suto zastawionych stołach? Jak się na nie ubrać? Co dać jako prezent młodej parze? Jak bawią się na nich ludzie? Czy jest coś, czego zrobienie w Polsce wcale by nie przeszło a w Hiszpanii jest dopuszczalne albo nawet i normalne? I wreszcie: czego na hiszpańskim weselu można się spodziewać? Ponieważ dwa lata temu zostałam zaproszona na wesele w jednym z andaluzyjskich miast, to chciałabym podzielić się z wami moimi wrażeniami i obserwacjami. Tekst podzieliłam na dwa wpisy, ponieważ jest tego całkiem sporo. Pierwszy z nich dotyczył będzie ślubu i sali weselnej a drugi przygotowań do niego ze strony gości oraz przebiegu wesela. Goście weselni podczas pierwszej fazy wesela, która zawsze odbywa się na zewnątrz. Ślub Bardzo chciałam zacząć ten wpis od opisania ślubu i przedstawienia wam, jak on wygląda w Hiszpanii. Domyślam się, że jak w każdym kraju pewne zwyczaje związane z ceremonią zaślubin wyglądają inaczej i chciałam móc je wam porównać z tym, co znamy z Polski. Bardzo też chciałam w ogóle na takiej uroczystości być i zobaczyć ją na własne oczy oraz usłyszeć w innym języku. Niestety nie było mi to dane! Nie byliśmy w Kościele na ślubie. Nie widziałam więc jak młoda para wchodzi do Kościola ani jak z niego wychodzi. Nie widziałam też, jak młodzi mówią sobie słynne Sí, quiero oraz jak nakładają sobie obrączki na palce. Nie tym razem. Powód? Nikt z moich hiszpańskich domowników nie był ubrany, uczesany i umalowany na czas, chociaż wiadomo było od kilku tygodni, o której godzinie zaczyna się ślub. 😀 Poszliśmy więc tylko na wesele jakby nigdy nic… Urocze zakątki w ogrodzie przy sali weselnej. Wyobrażacie sobie? W Polsce takie zachowanie byłoby nie do pomyślenia a para młoda mogłaby się na nas obrazić. Co więcej, na pewno spora część rodziny nieźle by nas obgadała i skrytykowała za to. Wstydem byłoby tak postąpić. W Polsce po prostu tego się nie robi, bo nie przystoi. Albo idziemy na ślub z weselem, albo na sam ślub, składamy życzenia nowożeńcom i idziemy do domu. Na samo wesele bez wcześniejszej obecności na ślubie nie przychodzimy. Wiem, że ile ludzi, tyle punktów widzenia i ludzie w różny sposób podchodzą do wielu spraw, ale to naprawdę mnie zszokowało. Nie spodziewałam się, że tak luźno można do tego podejść. Jeszcze bardziej zaskoczyło mnie to, że nikt z reszty zaproszonej rodziny nawet tego nie skomentował. Jedynie parę osób zapytało, dlaczego nie byliśmy w Kościele, na co moja teściowa z rozbrajającą szczerością odpowiadała, że nie ogarnęliśmy się wszyscy na czas. Normalna rzecz. Zdarza się, nic nie poradzimy. 😀 Otoczenie domu weselnego było iście królewskie. Wydawało mi się, że kwestia przyjścia na ślub, na który nas zaproszono to rzecz uniwersalna niezależnie od kultury i nie ma innej opcji jak się na nim pojawić. W końcu to właśnie po to para młoda zaprosiła nas na tę uroczystość, bo chce, żebyśmy byli z nimi razem w tym szczególnym dla nich momencie. Przecież to właśnie ślub jest w tym wszystkim najważniejszy i to dzięki niemu potem ktoś wyprawia wesele. Jak widać, w Hiszpanii wielu ludzi nie ma z tym problemu i najzwyczajniej może nie przyjść. Sama para młoda też się o naszą nieobecność nie obraziła, ale nie wiem, co tak na prawdę o tym myśli. Mnie oczywiście bardzo było szkoda przepuścić taką okazję, bo nie wiem, kiedy ktoś znowu nas tutaj zaprosi na taką uroczystość. Najwyraźniej będę musiała uzbroić się jeszcze w cierpliwość i poczekać. Może w przyszłości zobaczę jeszcze inne wesele w Hiszpanii. Wejście do Viña San Antonio Catering w mieście Lebrija gdzie odbywało się wesele. Wesele Wszystko odbyło się w Lebrija – mieście mojego chłopaka i mojej hiszpańskiej rodziny. Również para młoda, która nas zaprosiła mieszka tutaj. Przyjęcie weselne zorganizowała firma cateringowa Viña San Antonio Catering w swojej specjalnie przygotowanej do tego sali. To jeden z najbardziej znanych lokali w tym mieście. Pierwsza część wesela organizowana na dworze na ogół ma formę bufetu. W Hiszpanii wesela mają zazwyczaj dwie fazy: pierwszą, w formie bufetu na powietrzu i drugą w sali weselnej lub domu weselnym (wewnątrz). Trudno jeszcze jest mi uogólniać, bo byłam tylko na jednym. Nie mniej jednak, zgodnie z tym co mi już opowiadano zazwyczaj są dwie części. Wesele w otoczeniu palm to ciekawe doświadczenie. Pierwsza część wesela, czyli bufet zapewne może mieć rożne formy. Zawsze jednak element, który jest stały to obfity poczęstunek i różnorodność przystawek i napojów. U nas dodatkowo przez około półtorej godziny czas umilała nam kapela z muzyką na żywo. Jedzenia było w bród, do wyboru, do koloru i wszyscy mogli sobie chwilkę ze sobą porozmawiać przy jakimś dobrym trunku. Dodatkowo piękne, eleganckie otoczenie i egzotyczny ogród sprawiało, że można było poczuć się naprawdę wyjątkowo. Zespół, który umilał nam czas muzyką na żywo. Przed weselem mówiono mi dużo o tym, że bufet zawsze jest bardzo wystawny. Mówiono też, że trzeba z niego korzystać, tyle, ile się da, bo często spotkamy na nim różne wykwintne smakołyki niejadane często na co dzień. Sugerowano też, że na pewno tak się najem, że nie będę mogła się ruszać a potem jeszcze dalsza część wewnątrz sali i będzie tylko gorzej. Z takim nastawieniem przyszłam więc na to przyjęcie i… po paru godzinach już byłam głodna a jedzenia nigdzie już nie było! Weselny poczęstunek na świeżym powietrzu. Okazało się, że bufet trwał zaledwie jakieś niecałe 2 godziny a później musieliśmy przejść do sali weselnej. Tam z kolei do wyboru były tylko 2-3 tace z pokrojoną szynką serrano, serem i oliwkami na jeden kilkunastoosobowy stół. Wszystko więc zniknęło w oka mgnieniu! Nie było żadnych owoców, soków, ciast, sałatek i tym podobnych rzeczy oraz zawsze zastawionych stołów, jakie spotykamy w Polsce. Potem jeszcze przyniesiono nam obiad złożony z dwóch dań i deseru. Mnie smakowało, ale wielu gości kręciło nosem i było ciut niezadowolonych. Wszystko przez to, że to była jakaś dziwna i nowoczesna wariacja tego, co tradycyjne w kuchni hiszpańskiej a potrawy były niewielkie. Mimo iż zjadłam wszystko, wcale nie byłam bardzo najedzona. Ach, gdybym tylko pamiętała, że bufet to tylko te 2 godzinki a później jedzenia nie ma, na pewno skorzystałabym z niego więcej… Bufetowe przekąski. Dla mnie stoły bez praktycznie żadnego jedzenia i picia były czymś zaskakującym. Nauczona polską tradycją liczyłam, że zaraz ktoś coś doniesie, albo że będzie można chociaż wypić kawę. Nic z tego jednak. Kawy też nie było. Ale za to była wspaniała atmosfera. Sala weselna Jeżeli po tych wszystkich opowieściach spodziewaliście się kolejnej, dotyczącej sali weselnej, to was zawiodę. Tym razem mogłam zaobserwować mniej różnic, a więcej podobieństw. Po pierwsze, sala była ogromna i przystosowana na pomieszczenie co najmniej dwustu osób. Była przestronna, widna oraz urządzona z klasą. Znajdowało się w niej również duże wydzielone miejsce do tańczenia oraz lada barowa. Każdy miał swoje przypisane przez parę młodą miejsce przy okrągłym stole na dwanaście osób. Jeśli chodzi o wystrój, to również było raczej typowo jak w Polsce, czyli odpowiedni kolor przewodni (chociaż już mniej rzucający się w oczy) dekoracje z kwiatów na stołach i elegancka zastawa stołowa. Sala weselna niewiele różniła się od tych spotykanych w Polsce. Jakie w takim razie zauważyłam różnice? Bez wątpienia był to absolutny brak ścianki z imionami państwa młodych. Owszem, mieli oni swój osobny stół ze świadkami i jakąś najbliższą rodziną lub przyjaciółmi, ale nic poza tym. Nie było też przesadnych dekoracji ani kąciku ze słodkościami, winem i gorącymi napojami. Zabrakło też wiejskiego stołu, ale wiedziałam, że ta atrakcja jest typowo polska i tutaj jej nie będzie. Nie było tez nic przygotowanego pod małe dzieci, bo najzwyczajniej dzieci na weselu nie było. Bawili się tylko sami dorośli. Ciekawym elementem, nieobecnym w Polsce, było też stoisko z szynką serrano, gdzie na żywo można było obserwować wykwalifikowaną osobę, która kroi ją w cieniutkie plasterki. Jeden ze stołów na dwanaście osób. Jak więc krótko podsumowałabym wszystko to, co opisałam w tej pierwszej części? Przede wszystkim warto zauważyć, że jest trochę różnic w organizowaniu wesel pomiędzy Hiszpanią a Polską. Tak samo sprawa ma się z podejściem gości do niektórych kwestii. Niezmiennie jednak takie przyjęcie to elegancka impreza i nietrudno też doszukać się w niej wielu podobieństw. Na pewno jest to bardzo wzbogacające i ciekawe doświadczenie. Na sali weselnej można było również obserwować na żywo pracę osoby krojącej szynkę serrano. Mam nadzieję, że ta garść praktycznych informacji będzie dla was przydatna a tych, których czeka takie przyjęcie w przyszłości oswoi z tym, co może was czekać. Zapraszam tez na drugą część wpisu poświęconą przygotowaniom do wesela oraz resztą informacji dotyczących jego przebiegu. Related posts: Ci, którzy często uczestniczą w tego typu uroczystościach, nie mają z tym problemu. Jednak są i tacy, którzy nie byli na weselu już kilka lat. Wybór kreacji weselnych w okolicy Łodzi Mieszkańcy Bełchatowa są jednak w dobrej sytuacji, bowiem niewielka odległość dzieli ich od Łodzi, w której wybór kreacji weselnych jest ogromny. Jak aktualnie ubieramy się na wesele? Panie najczęściej zakładają proste, koktajlowe sukienki. Aby wybrać odpowiedni fason, w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę oczywiście naszą figurę, a dopiero potem panujące trendy. Jeśli same mamy problem z wyborem czegoś odpowiedniego, możemy wybrać się na zakupy z jakąś bliską osobą, która potrafi doradzić, w czym wyglądamy dobrze. Nie można przesadzić Pamiętajmy, że weselna kreacja ma nas ubrać, a nie przebrać. Sukienka nie musi być zdobiona tiulami i falbanami. Prosty fason z odpowiednimi dodatkami będzie wyglądał równie dobrze. Przymierzając należy dobrać odpowiedni rozmiar oraz zwrócić uwagę na to, by strój nie krępował naszych ruchów. Gdy już kupimy sukienkę, należy dobrać do niej odpowiednie dodatki, czyli wygodne buty, torebkę oraz biżuterię. Później pozostaje już tylko dobrze się bawić i przetańczyć całą noc! Choć pod każdą szerokością geograficzną ślub ma ten sam cel: połączenie „węzłem małżeńskim” dwóch (a w niektórych kulturach nawet kilku osób), to sama ceremonia zaślubin wszędzie wygląda inaczej. Czym charakteryzują się śluby w różnych tradycjach, jak wyglądają i na czym polega różnica między nam znanymi uroczystościami? Zapoznajcie się z ciekawostkami na temat ślubów w różnych, czasem bardzo odległych kulturach. Ślub w kulturze afrykańskiej Afryka jest dużym i bardzo różnorodnym kontynentem. Była świadkiem rozwoju jednych z najstarszych cywilizacji na świecie. Jest kulturowym i religijnym tyglem, a różnorodność ta znajduje swoje odbicie w rozmaitości weselnych i ślubnych tradycji. Jeżeli mielibyśmy znaleźć hasło charakteryzując wszystkie tradycje weselne w kulturze afrykańskiej, było by nim słowo: „rodzina”. To właśnie w ślubach afrykańskich bardziej niż gdzie indziej, chodzi o to, aby we wspólnym świętowaniu zaślubin zgromadzić jak najwięcej członków rodziny. Ale co ważniejsze, bardziej niż o cokolwiek innego, chodzi w nich o kojarzenie dwóch osób w jednej, tej samej rodzinie, zjednoczenie dwóch różnych rodzin, a nawet połączenie za pomocą ślubu odmiennych plemion, w jedną, wielką rodzinę. Bo pojęcie rodziny jest jedną z idei zjednoczenia kontynentu afrykańskiego. W Afryce istnieje ponad 1000 kultur i każda z nich, każde plemię ma swoje własne obrzędy weselne i tradycje związane z małżeństwem. Wiele z nich sięga setek a nawet tysięcy lat wstecz. W zależności od części Afryki, ceremonie ślubne mogą być mniej lub bardziej skomplikowane. Niektóre trwają wiele dni. Często odbywają się wielkie uroczystości, podczas których wiele par zostaje zjednoczonych w tym samym czasie. W przypadku ślubów kultury afrykańskiej uwagę warto poświęcić ślubom marokańskim, egipskim i południowoafrykańskim. Ślub w tradycji marokańskiej Podobnie jak w innych krajach muzułmańskich, tradycyjny ślub w Maroku trwa od czterech do siedmiu dni. Jest to typowy zwyczaj ślubny Maroka, aby w dniu ceremonii Panna Młoda wzięła uroczystą, oczyszczającą kąpiel w mleku. Po niej przychodzi czas na rytuał malowania („Beberiska”) henną jej rąk i stóp. Zarówno ceremonia malowania i oczyszczania były jeszcze 200 lat temu tradycyjnym zwyczajem ślubnym w krajach arabskich. Jednak dziś kultywują go współczesne, marokańskie panny młode. Ważnym elementem jest również namaszczenie henną dłoni gości przybyłych na ślub. Zanim Panna Młoda założy suknię ślubną, inna kobieta układa jej włosy, robi makijaż i nakłada na nią duże ilości biżuterii ślubnej. Marokańska Panna Młoda zakłada również bogato zdobione, wyszukane nakrycie głowy, połączone z welonem. Po ceremonii nowo poślubiona kobieta, zanim zostanie panią domu, musi trzykrotnie obejść go dookoła. Dopiero po tej czynności może wejść do środka. Ślub w tradycji egipskiej Tak jak w przeszłości, tak i teraz śluby w Egipcie są aranżowane przez rodziców. Według egipskiej tradycji, która wciąż jest często praktykowana, to rodzina pana młodego oświadcza się wybranej przez siebie pannie. Tuż przed rozpoczęciem ceremonii ślubnej grany jest marsz weselny zwany „Zaffa”. Przyjęcie weselne charakteryzuje się bogactwem i przepychem, na pewno w jego trakcie nie zabraknie tradycyjnej egipskiej muzyki, tańca brzucha, gry na bębnach i rogach oraz artystów z płonącymi mieczami. Egipcjanie wierzą, że palec, na którym noszona jest obrączka, to "vein amoris", czyli „żyła miłości”, która prowadzi prosto do serca. Ślub w tradycji południowoafrykańskiej Orszak weselny z Panem i Panną Młodą przybywa do kościoła w specjalnej ślubnej procesji. Ceremonię rozpoczyna modlitwa poświęcenia i oddania. Po wymienieniu ślubnych przysiąg i obrączek zapalane są „świece jedności” a nowo powstałe małżeństwo zostaje pobłogosławione przez kapłana. Ważną role w ceremonii ślubnej odgrywa dwanaście „symboli życia”. Są to: wino, pszenica, pieprz, sól, gorzkie zioła, woda, garnek i łyżka, miotła, miód, włócznia, tarcza, kopia Biblii (lub Koranu). Każdy z nich reprezentuje inny aspekt miłości i siły, która umacnia dwie właśnie połączone rodziny. W Republice Południowej Afryki znakiem do rozpoczęcia wspólnego życia nowożeńców jest moment, gdy rodzice Panny Młodej i Pana Młodego przenoszą ze swych domów ogień i za pomocą pochodni rozpalają go w domu nowożeńców. Symbolizuje on żar miłości, który pali się w sercach nowego małżeństwa. Ślub w kulturze azjatyckiej Jest coś z natury tajemniczego i romantycznego w Azji, zagadkowego w tej kulturze Dalekiego Wschodu. Jeśli chodzi o wesela, w nich także odbija się bogactwo azjatyckich kultur, tradycji i religii, tworząc wiele kolorowych i fascynujących zwyczajów ślubnych. Wśród nich na uwagę zasługują śluby w tradycji: chińskiej, japońskiej, indonezyjskiej, pakistańskiej, tureckiej i wietnamskiej. Ślub w tradycji chińskiej Daty ślubów w Chinach są ściśle dobierane pod względem znaków zodiaku. Bardzo znaczącym jest też fakt, że Pary Młode biorą ślub nie o pełnych godzinach, ale w ich połowie (o 8:30, 11:30, 12:30 itd.). W ten sposób para rozpoczyna swoje nowe życie wraz ze "wzrostem", gdyż po „w pół do” wskazówki zegara przesuwa się w górę tarczy, zamiast w dół, co nowożeńcom zapewnia szczęście i powodzenie. W dzień ślubu Pan Młody ubierany jest przez swoich rodziców, co ma znaczenie symboliczne. Następnie, w drodze do miejsca ceremonii, przyszły mąż zajeżdża do domu swojej wybranki. Koniecznie musi mieć ze sobą prezenty i gotówkę, które da przyjaciołom Panny Młodej, aby zgodzili się na jej „uwolnienie” i wzięcie z nim ślubu. W niektórych chińskich rodzinach praktykowanym zwyczajem jest ten, gdy Para Młoda klęczy przed rodzicami i w tej pozycji podaje im herbatę. Jest to kolejny symboliczny gest, prośba o ostateczne pozwolenie na zawarcie związku małżeńskiego. Gdy zostaje ono udzielone, narzeczeni razem udają się do miejsca, w którym zostanie udzielony im ślub. Ślub w tradycji japońskiej W Japonii kolorem miłości jest kolor purpurowy. Panna Młoda może więc zdecydować się, aby w dniu ślubu założyć bogato haftowane kimono, jedwabne, pokryte wzorem fioletowego irysa. Są dwa rodzaje tradycyjnych japońskich wesel: pierwszy to Shinto, w którym duchy natury – „kami”, są wzywane do pobłogosławienia związku. Drugi to ślub buddyjski, ceremonie, podczas których jednym z ważniejszych momentów jest ten, gdy dwa sznury korali przeplatają się w dłoniach nowożeńców, symbolizując połączenie dwóch rodzin w jedno. W dniu ślubu japońska Panna Młoda jest malowana od stóp do głów na śnieżnobiały kolor, wyraźnie w ten sposób deklarując bogom swoją „czystość”. Panna Młoda ubrana jest w białe (lub fioletowe) kimono i wyszukane nakrycie głowy, pokryte licznymi ornamentami. Ma ono przynieść szczęście nowej parze. Kimono posiada kaptur, który zastępuje welon. Kaptur pełni bardzo ważną funkcję w stroju Panny Młodej – jest rodzajem zasłony, która ukrywa jej "rogi zazdrości" przed… matką Pana Młodego, która zostaje głową nowej rodziny. Jeśli chodzi o tradycyjny strój ślubny japońskich młodzieńców, wybór jest niewielki. Oni do ceremonii ślubnej zakładają czarne kimona. Ślub w tradycji indonezyjskiej Każdy, kto choć w najmniejszym stopniu zna narzeczonych może zostać zaproszonym na wesele w Indonezji. A to z kolei może oznaczać listę gości sięgającą tysięcy osób. Większość z zaproszonych nie uczestniczyć w samej ceremonii zaślubin – dostają zaproszenie jedynie na przyjęcie weselne. Odmowa skorzystania z zaproszenia traktowana jest, jako zniewaga i brak szacunku do Pary Młodej i ich szczęścia. Ślub w tradycji pakistańskiej Tradycyjne śluby pakistańskie trwają cztery dni. W pierwszym dniu, rodziny Panny Młodej i Pana Młodego ubierają tradycyjne żółte suknie. Wyprawiają też małe przyjęcia, w czasie których radują się z nadchodzącego ślubu. Świętują jednak oddzielnie a nie razem, a Para Młoda od tego dnia, do czasu właściwych zaślubin nie może się zobaczyć. Drugi dzień jest zarezerwowany na jeszcze większe świętowanie, które nosi nazwę „Mendi”. W tym czasie nie może zabraknąć tańców i wspólnego wykonywania tradycyjnych pieśni, które powstały tysiące lat wcześniej. Tego dnia, rodzina Pana Młodego dostarcza też suknię ślubną do domu Panny Młodej, a następnie strój Młodego jest w taki sam sposób dostarczany do jego domu, przez rodzinę narzeczonej. W tym dniu dom Panny Młodej zostaje ozdobiony tysiącami kolorowych świateł – jest to sposób zawiadomienia wszystkich sąsiadów i przejezdnych o zbliżającym się ślubie. Właściwe obrzędy weselne i uroczystości ślubne w Pakistanie odbywają się na trzeci dzień. Pakistańscy narzeczeni, którzy kontynuują tradycje swoich przodków, zakładają stroje ślubne w kolorze czerwieni. Suknia Panny Młodej jest bardzo wyszukana, podobnie jak jej welon i biżuteria. Mężczyźni noszą charakterystyczny tradycyjny turban. Przysięgi ślubne wypowiadane są na samym końcu ceremonii. W tym samym czasie nad głową Panny Młodej trzymany jest Święty Koran, który ostatecznie pieczętuje jej wejście do nowej rodziny. Czwartego dnia nowożeńcy urządzają pierwszy wspólny obiad, jako mąż i żona. Następnie do rodzinnego domu Pana Młodego przychodzi wielu gości, aby wspólnie świętować nowo zawarte małżeństwo. Ślub w tradycji tureckiej Tureckie przyjęcia po ceremonii zaślubin trwają przez kilka dni. Panna Młoda może powrócić do rodzinnego domu rano po ślubie, aby zobaczyć swoją rodzinę i przyjaciół, którzy następnie wykonują na jej ciele rytuał malowania henną. Muzułmańskie uroczystości zaślubin i przyjęcia weselnego w Turcji trwają od czterech do siedmiu dni, a zaczynają się oddzielnymi uroczystościami, wyprawianymi przez rodziny Panny Młodej i Pana Młodego. Podobnie jak w tradycji pakistańskiej, nowożeńcy nie mogą się widzieć przez pierwsze dni, w czasie których trwają obchody związane z ich ślubem. Turecka Panna Młoda najczęściej zakłada pięknie haftowaną suknię ślubną z jedwabiu z czerwoną peleryną wykonaną z aksamitu. Ślub w tradycji wietnamskiej Rano w dniu ślubu matka Pana Młodego składa wizytę rodzinie Panny Młodej i oferuje jej członkom dwa prezenty. Pierwszym z nich jest specjalna, wyjątkowa roślina, która jest odzwierciedleniem jej szacunku do nich, a drugim różowa kreda, która jest z kolei symbolem szczęścia. Pan Młody po drodze do domu Panny Młodej zabiera ze sobą członków swojej rodziny i przyjaciół. Wszyscy razem po przybyciu do domu wybranki serca ofiarują jej rodzinie kolejne prezenty weselne w postaci biżuterii, ubrań i pieniędzy. Ślub w kulturach bałtyckich Na przestrzeni wieków w krajach bałtyckich bardzo zmieniły się praktykowane zwyczaje i tradycje weselne. I tak na przykład w XVI stuleciu minimalnym wiekiem, w którym można było zawrzeć związek małżeński było 13 lat. Dziś legalny ślub można tam wziąć, w zależności od kraju, najwcześniej w 18 lub 21 roku życia. Obecnie Młode Pary, zwłaszcza z dużych miast, przejmują tradycje, zwyczaje, stylizację ze ślubów brytyjskich i amerykańskich. Natomiast na terenach wiejskich często spotyka się uroczystości typowo tradycyjne. Jakkolwiek, gdzie by ślub się nie odbywał, małżeństwo dwojga zakochanych wciąż nie jest możliwe, bez zgody ojca Panny Młodej. W kulturze państw bałtyckich na wyróżnienie zasługują śluby w tradycji estońskiej i islandzkiej. Ślub w tradycji estońskiej Na większości wesel odbywających sie na świecie, bardzo popularnym jest zwyczaj, który polega na wyłonieniu (poprzez rzucenie bukietu lub welonu) przyszłej Panny Młodej. W Estonii dodatkowo kultywowany jest zwyczaj przewidywania tego, kto zostanie następnym Panem Młodym. Po tym, gdy Panna Młoda rzuci swój bukiet ślubny w stronę samotnych kobiet, Pan Młody zostaje otoczony przez kawalerów i samotnych mężczyzn, którzy zawiązują mu oczy. Pan Młody stoi wewnątrz kręgu, a mężczyźni krążą dookoła niego. Następnie świeżo poślubiony małżonek wkłada kapelusz na głowę któregoś z otaczających go panów, co jest znakiem, że właśnie ten kawaler, jest następnym w kolejce do ożenku. Ślub w tradycji islandzkiej W dniu ślubu, którym tradycyjnie jest niedziela, Pan Młody przyjeżdża do kościoła otoczony przez swoich drużbów, krewnych, często w towarzystwie lokalnych dostojników. Jego przybycie zostaje ogłoszone biciem kościelnych dzwonów. Pan Młody na swoją wybrankę czeka wewnątrz kościoła. Panna Młoda do miejsca ceremonii zbliża się bardzo powoli, pieszo, w weselnym orszaku wraz ze swoimi druhnami. Na przyjęciu weselnym nowożeńcy siadają przy wysokim stole wraz z księdzem, który udzielił im ślubu, drużbami Pana Młodego, jego ojcem oraz teściem. Przyjęcie weselne trwa od 3 go 8 godzin, w zależności od tego, jak zamożne są rodziny i na przygotowanie jak dużych ilości jedzenia ich stać. Wesele kończy się, gdy stoły i kieliszki gości pustoszeją. Ślub w kulturze północnoamerykańskiej W Ameryce Północnej miesza się ze sobą wielu kultur i wiele tradycji weselnych. I tak na przykład meksykańskie tradycje ślubne ukształtowały się pod wpływem Hiszpanii, Francji, a także własnych, antycznych tradycji kulturowych z czasów Azteków. Natomiast mozaika tradycji ślubnych Stanów Zjednoczonych jest odbiciem zamieszkujących w tym miejscu przedstawicieli chyba wszystkich kultur i narodów, co dało bogate i zróżnicowane połączenie. Na kanadyjską tradycję ślubno - weselną miały zarówno angielskie zwyczaje, jak również francuskie obrzędy. Wszystko to sprawia, że tradycje ślubne Północnej Ameryki są jednymi z najbardziej zróżnicowanych i elastycznych. Ślub w tradycji meksykańskiej W czasie wypowiadania przysięgi małżeńskiej, szyje nowożeńców są symbolicznie owijane białą wstążką lub różańcem, zwanym "lasso”. Ten gest to znak połączenia Pary Młodej. Jedną z typowych, meksykańskich tradycji ślubnych jest podarowanie przez narzeczonego swojej wybrance prezentu, w postaci trzynastu złotych monet. Te zostają pobłogosławione przez kapłana podczas ceremonii zaślubin. Gest ten oznacza oddanie się Pana Młodego swojej nowej żonie. Gdy nowożeńcy opuszczają kościół, zostaję obrzuceni czerwonymi koralikami. Mają im one przynieść szczęście i pomyślność. Na weselu, w trakcie pierwszego tańca, goście otaczają Młoda Parę i trzymając się za ręce tworzą kształt serca. Ślub w tradycji Stanów Zjednoczonych Planowania ślubu może być praco i czasochłonne. Wiele Panien Młodych ze Stanów Zjednoczonych decyduje się na profesjonalną pomoc w postaci konsultanta ślubnego, który zadba o załatwienie wszystkich najdrobniejszych szczegółów związanych z tym ważnym dniem. Tradycyjne wesela w USA są dość duże i wystawne. Zwłaszcza, gdy jest to pierwszy ślub dla Panny Młodej. Narzeczona tradycyjnie w dniu ślubu zakłada białą suknię ślubną oraz długi welon. Jeśli ślub odbywa się w kościele, udziela go ksiądz lub inny duchowny, który najczęściej dobrze zna jednego z narzeczonych. W czasie ceremonii wypowiadane są przysięgi małżeńskie, często napisane samodzielnie przez Młodą Parę. Mówią w nich o wzajemnej miłości, pragnieniu uczynienia życia partnera bezpiecznym i szczęśliwym, przysięgają też wzajemną wierność. Jednym z ważnych punktów tradycyjnej ceremonii w Stanach Zjednoczonych jest zadanie przez duchownego wszystkim zgromadzonym pytania o to, czy ktoś z nich zna przyczynę, dla której związek nie może zostać zawarty. Jeśli nikt nie zgłasza zastrzeżeń, narzeczeni wkładają sobie obrączki i zostają ogłoszeni mężem i żoną. Ślub w kulturze karaibskiej Z jednej strony wiele wysp karaibskich zapożyczyło liczne zwyczaje weselne ze Stanów Zjednoczonych. Z drugiej natomiast tradycje karaibskie są także specyficznym połączeniem kultury afrykańskiej i europejskiej. Wszystko to pozwoliło tym wyspom na stworzenie niespotkanego nigdzie indziej na świecie kolorytu, atmosfery ślubów i przyjęć weselnych. Warto przy tej okazji opowiedzieć o ślubach w tradycji jamajskiej, bermudzkiej, kubańskiej i portorykańskiej. Ślub w tradycji jamajskiej Jednym z największych przysmaków serwowanych w trakcie przyjęć weselnych jamajskich nowożeńców jest ciemne, hojnie zdobione i przyprawione rumem ciasto owocowe. Zawsze musi być go bardzo dużo, gdyż zostają nim poczęstowani nie tylko goście przybyli na wesele, ale kawałki ciasta zostają wysłane do osób, przyjaciół i rodziny, które zostały zaproszone, ale z różnych powodów nie mogły uczestniczyć w przyjęciu. Ślub w tradycji Bermudów Tort weselny nowożeńców bermudzkich ozdobiony jest w wyjątkowy sposób. Otóż ozdobę tworzy małe, żywe drzewko. Po weselu nowożeńcy sadzą roślinę w swoim domu i tym samym staje się ona symbolem wzrastania ich małżeństwa i umacniania związku. Ślub w tradycji kubańskiej Tradycyjne kubańskie wesela słyną ze swojego odświętnego charakteru. Prawie zawsze towarzyszy im tradycyjna muzyka grana na żywo, przez zespoły weselne. Wszyscy zebrani chętnie uczestniczą w tradycyjnym tańcu „za pieniądze”, w czasie którego każdy, ko tańczy z Panną Młodą musi przypiąć do jej sukni banknot. W ten sposób goście mają pomóc nowożeńcom w wyprawieniu wymarzonego miesiąca miodowego. Ważnym i wciąż kultywowanym ślubnym zwyczajem kubańskim jest wręczanie gościom weselnym małych upominków, gdy ci dają swoje ślubne prezenty. Takie upominki mają wszystkim, którzy uczestniczyli w ślubie i weselu przypominać te pełne szczęścia chwile. Ślub w tradycji portorykańskiej Tradycyjny portorykański ślub odprawiany jest przez księdza. W czasie ceremonii błogosławi on między innymi talerz z monetami, po czym przekazuje je Panu Młodemu. Po wypowiedzeniu przysiąg małżeńskich narzeczony oddaje ów talerz Pannie Młodej, a ta zatrzymuje go na lata, jako prezent weselny od męża. Talerz z monetami ma symbolizować szczęście i gwarantować nowożeńcom powodzenie oraz dostatek. Ślub w kulturze Oceanii Mówiąc o Oceanii najczęściej mamy na myśli Australię i Nową Zelandię - dwa bardzo odlegle od nas miejsca, ale również jedne z najbardziej ekscytujących i tętniących życiem. Zarówno Nowa Zelandia i Australia są członkami Wspólnoty Brytyjskiej, a co za tym idzie, wiele tradycji, także tych weselnych, zapożyczyły właśnie z Wielkiej Brytanii. Nie mniej nie brak im akcentów nadanych przez zwyczaje ślubne rodzimych mieszkańców, od tysięcy lat zamieszkujących te egzotyczne ziemie. Ślub w tradycji australijskiej Zwyczaje w tradycjach ślubnych Australii uległy różnym przemianom, ale biała suknia ślubna jest wciąż „obowiązkowym” strojem tamtejszych Panien Młodych, odzwierciedleniem zwyczajów, których tradycja sięga setki lat wstecz. Częstym prezentem ślubnym, który goście ofiarowują australijskim nowożeńcom, jest Biblia. Przechowuje się ją, jako cenną pamiątkę dla przyszłych pokoleń. W Australii obecne są zwyczaje, praktykowane na całym świecie, takie jak: wspólne krojenie ślubnego tortu, wymiana obrączek ślubnych oraz huczne przyjęcie weselne z udziałem przyjaciół i znajomych. Na australijskie wesela zapraszani są członkowie nawet bardzo dalekiej rodziny. Dzięki temu ślub i wspólne świętowanie są nie tylko zaczątkiem nowej rodziny stworzonej przez nowożeńców, lecz także wspaniałą okazją do rozpoczęcia nowego, wspólnego, rodzinnego życia przez pozostałych krewnych, odnowienie kontaktu z zapomnianymi członkami rodziny. Ślub w tradycji nowozelandzkiej Śluby kościelne są tradycyjnym sposobem zawarcia związku małżeńskiego w Nowej Zelandii. Panna Młoda zakłada białą suknię, a we wszystkich czynnościach towarzyszą jej druhny. Pan młody ma na sobie szary lub czarny garnitur z białą koszulą i krawat, a u swojego boku kilku drużbów. Zgodnie z tradycją Pan Młody nie powinien w dniu ślubu widzieć swojej wybranki, aż do momentu, gdy dołączy ona do niego przed kościelnym ołtarzem. Są jednak ceremonie dużo bardziej tradycyjne. Otóż ważną rolę w ślubach i weselach odbywających się w Nowej Zelandii, pełnią tradycje ślubne kultywowane niegdyś przez rdzennych mieszkańców tych ziem. Warto tu zwrócić uwagę na kilka istotnych elementów takich bardzo tradycyjnych ślubów, odbywających się w plemiennych wioskach Maorysów w Nowej Zelandii. Tradycyjny maoryski ślub obejmuje uroczyste powitanie („Powhiri”) nowożeńców w miejscu ślubu oraz „wyzwanie wojownika”. Ceremonia ślubna prowadzona jest przez starszyznę plemienia, a Młodej Parze udzielone zostaje błogosławieństwo w języku Maorysów. Obrączki ślubne wykonane są z rzeźbionych kości. W tradycji Maorysów takie obrączki symbolizują "nieskończone pętle" i mają znaczenie duchowe, oznaczają i gwarantują niekończącą się miłości. Średnia ocena: 4,29 / 5 (77 głosów) Oceń artykuł: Zobacz również: Tekst przysięgi ślubnej w Kościele Tekst przysięgi ślubnej w USC Pożyczka na ślub i wesele Podróż poślubna Polecamy: Komentarze Jakub 2013-07-09 12:10A jak wygląda to w północnych Włoszech ?:) 2014-01-18 17:33Bardzo proszę napisz z jakich źródeł korzystałaś pisząc ten artykuł, potrzebuję takich materiałów do mojej pracy dyplomowej, i nigdzie nie mogę znaleźć żadnej odpowiedniej książki, z której mogłabym skorzystaćanna 2015-04-19 20:28ja z takim samym pytaniem jak powyżej... proszę o jakieś wskazówki, jeżeli chodzi o literaturę. piszę prace na temat makijażu ślubnego w różnych kulturach świata. Pozdrawiemkosmetyka 2016-01-05 10:07Ja, tak jak dziewczyny w sprawie literatury, pomoże ktoś?? Dodaj swój komentarz

jak się ubrać na wesele w hiszpanii